VICKY'S DAILY CUP OF HELLENIC COFFEES ☕

φθινοπωρινές ανταύγειες με τις καλές νεράιδες να πετούν παντού !Στον φίλων το θρόισμα να χορεύουν την μουσική του φθινοπώρου που είναι μοναδική !

🎼🎺🎸🎶🎵 ❤ VICKY'S RADIO OF NY ❤ 🎼🎺🎸🎶🎵

 

https://vikysradio.radio12345.com/

☆❤♫☆❤♫❤☆❤♫❤☆❤♫❤♫☆❤♫❤☆

Καλή  διασκέδαση η πιο ωραία παρέα είναι εδώ !
Σαs περιμένουμε  κοντάμας?
Με αγαπημένα τραγούδια συντονιστείτε?
I will be with you as always tune on here ?
And listen to your favorite songs! 

Ο σκύλος που πέθανε από λύπη...

Η πιθοταφή του εφήβου δίπλα και  ο σκύλος του όπως βρέθηκαν στη νεκρόπολη της Ελεύθερνας στην Κρήτη.Πρωτοαρχαϊκή περίοδος 3. Εξαιρετικά περιποιημένη η ταφή ενός σκύλου στην Αθήνα των ρωμαϊκών χρόνων. Βρέθηκαν το περιλαίμιό του και μυροδοχεία
Ο Νίτσε είπε κάποτε ότι η πείνα του ανθρώπου για γνώση «έφαγε» τον μύθο. Βεβαίως δεν είναι απολύτως ακριβές. Η αλήθεια όμως είναι ότι ορισμένοι μύθοι έχουν επιβεβαιωθεί κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τη γνώση, ή αν θέλετε από την επιστήμη,  η αρχαιολογία κάθε τόσο φέρνει στο φως ευρήματα που ικανοποιούν κάπως αυτή τη... μυθοφάγο πείνα μας. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι η σχέση που σύμφωνα με τον μύθο είχε αναπτυχθεί στην ελληνική αρχαιότητα ανάμεσα στον άνθρωπο και  σε ορισμένα ζώα. Ασφαλώς όχι όλα τα ζώα. Υπάρχουν όμως ανασκαφικές ή και ιστορικές μαρτυρίες για τον δεσμό που ανέπτυξαν οι άνθρωποι με ζώα που υπηρετούσαν ορισμένες ανάγκες τους, όπως ήταν ο πόλεμος, το κυνήγια και  ίσως και η συναισθηματική ανάγκη για συντροφιά. Νωρίτερα, στην αρχαία Αίγυπτο είναι γνωστή η σχέση ανθρώπου- ζώου αλλά με τη μορφή της λατρείας που είναι διαφορετικό από αυτό που συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα όπου, όπως φαίνεται, υπήρξε συντροφικότητα και  μια κάποια ισοτιμία. Τέτοια τύχη είχαν κυρίως τα άλογα  οι και σκύλοι.
Από τους αρχαιολόγους που έχουν μελετήσει τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων λίγοι έχουν ασχοληθεί με αυτή την ιδιαίτερη σχέση ανθρώπου και  ζώου. Οπωσδήποτε όμως όσοι έτυχε να «πέσουν» επάνω σε ταφή ζώου, είτε μαζί είτε χώρια από το αφεντικό του, ανατρέχουν στις αρχαίες γραπτές μαρτυρίες και  θυμούνται και  τους σχετικούς μύθους. Αφορμή τώρα για αυτή την εισαγωγή και το σχετικό ρεπορτάζ υπήρξε ένα συγκινητικό εύρημα στη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας στην Ελεύθερνα της Κρήτης όπου διεξάγεται η ανασκαφή του Πανεπιστημίου Κρήτης με τον καθηγητή Νίκο Σταμπολίδη. Πρόκειται για τον σκελετό ενός σκύλου που βρέθηκε δίπλα σε ένα πιθάρι που περιείχε τον σκελετό ενός αγοριού. Η γνωστή μας πια ανασκαφή της Ελεύθερνας είχε δημοσιευθεί για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια στο «Βήμα» με τον τίτλο «Δειροτομηθείς Σιδήρω»και  ο αποκεφαλισμένος σκελετός που βρέθηκε στην πυρά είχε μεταφερθεί αργότερα στην έκθεση της Ελεύθερνας που διοργανώθηκε στο Κυκλαδικό Μουσείο. Αυτή τη φορά στην ίδια ανασκαφή ήρθε στο φως ένα άλλο ενδιαφέρον εύρημα.
Ανθρωποι και  σκύλοι
«Μετά την ολοκλήρωση του στεγάστρου που προστατεύει την ανασκαμμένη μέχρι στιγμής νεκρόπολη» λέει ο καθηγητής Σταμπολίδης «έχουμε τώρα προχωρήσει στο στάδιο των εργασιών συντήρησης.Σε ορισμένα σημεία που δεν είχαμε σκάψει βαθύτερα αναγκαστήκαμε τώρα να αφαιρέσουμε κάποια χώματα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε.Εκεί μας περίμενεμια έκ πληξη!Κοντά στον γνωστό και για το ανθρωπολογικό του υλικό τάφο Α1Κ1 όπου έχουν βρεθεί τα οστά πολλών αριστοκρατών πολεμιστών της Ελεύθερνας από το 900 ως το 680 π.Χ.,ο χώρος είχε μείνει ανέπαφος. Μιλάμε βέβαια για ένα πολύ μικρό κομμάτι γης όπου ήρθε τώρα στο φως μια πιθοταφή ανάμεσα σε τεφροδόχους και χάλκινες φιάλες.Το στόμιο αυτού του πίθου είναι στραμμένο προς Βορά και ακουμπάει σε μια μεγάλη όρθια πέτρα η οποία δεν αποτελούσε μόνο τη φραγή του πίθου,αλλά και  το σήμα του.Οταν ανοίξαμετον πίθο διαπιστώσαμε ότι περιείχε έναν σκελετό,σε συνεσταλμένη στάση,του οποίου τα οστά πιθανότατα ήταν ενός αγοριού εφηβικής ηλικίας 15 ίσως ετών.Οταν όμως μετά θελήσαμε να διαμορφώσουμε τον χώρο,προκειμένου να παραμείνει το πιθάρι in situ για τους επισκέπτες της νεκρόπολης,αφαιρώντας τα χώματα ακριβώς δίπλα και στο ίδιο βάθος όπου “πατούσε” ο πίθος,βρήκαμε τον σκελετό του σκύλου.Ο σκελετός είναι ακέραιος χωρίς ίχνη βίαιου θανάτου.Δεν έχουμε δηλαδή δείγματα ότι τον θυσίασαν. Είναι απλώς ένας κρητικός ιχνηλάτης σκύλος.Ετσι η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ίσως πέθανε από τη λύπη του,πράγμα που ανήκει βέβαια στον χώρο των υποθέσεων καθώς δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανασκαφικά.Υπάρχουν όμως περιγραφές αυτού του είδους που έφθασαν στις μέρες μας από αρχαίους ιστορικούς» καταλήγει ο κ. Σταμπολίδης. Μια άλλη ταφή με σκελετούς σκύλων είχε βρει πριν από μερικά χρόνια στο Καβούσι της Ανατολικής Κρήτης η αρχαιολόγος Leslie Day και   δημοσίευσε το εύρημά της στο Αmerican Journal of Αrchaeology, ενώ και  η αρχαιολόγος κυρία Ελπίδα Σκέρλου εντόπισε πρόσφατα ταφή σκύλου στην Κω που ακόμη δεν δημοσιεύτηκε. Από την πλευρά των αρχαίων μαρτυριών τόσο ο Αιλιανός όσο και  ο Πολυδεύκης στο Ονομαστικό του αναφέρουν παραδείγματα για ταφές σκύλων ή για σκύλους που ακολούθησαν το αφεντικό τους στον θάνατο αρνούμενοι τον αποχωρισμό. Από τα Ομηρικά Επη ξέρουμε ότι ο σκύλος του Οδυσσέα τον περίμενε 20 χρόνια να επιστρέψει στην Ιθάκη και  όταν τον μυρίστηκε να πλησιάζει το ανάκτορο πήγε να τον προϋπαντήσει και  ξεψύχησε στα πόδια του. Μια άλλη μαρτυρία προέρχεται από τον Αιλιανό και  αναφέρεται στον Εύπολη ο οποίος πέθανε στην Αίγινα και επάνω στον τάφο του πέθανε ο πιστός του σκύλος. Η θέση ονομάστηκε Κυνός Σήμα.
Μια λίγο διαφορετική περίπτωση απόδοσης τιμής σε σκύλο έχουμε στην Αθήνα των ρωμαϊκών χρόνων. Εδώ δεν υπάρχει ένδειξη αφεντικού. Κατά τη διάρκεια λοιπόν των ανασκαφών για το μετρό, βρέθηκε στην πλατεία Συντάγματος ο τάφος ενός σκύλου. Δεν γνωρίζουμε ούτε πώς λεγόταν ούτε σε ποιον ανήκε. Τα χάλκινα όμως διακοσμητικά καρφιά που σώθηκαν από το δερμάτινο κολάρο γύρω από τον λαιμό του, αλλά τα κτερίσματα των μυροδοχείων (!) που βρέθηκαν δίπλα του υπαινίσσονται ότι θα πρέπει να ανήκε σε κάποιον εύπορο ευγενή, ή να έκανε κάποια ηρωική πράξη στη ζωή του. Το εύρημα παρουσιάστηκε στην έκθεση «Η Πόλη κάτω από την Πόλη» που έγινε πριν από λίγα χρόνια και πάλι στο Κυκλαδικό Μουσείο. Ανθρωποι και άλογα
Οι ταφές αλόγων αποτελούν μια διαφορετική ενότητα σε ό,τι αφορά τη σχέση ζώου- ανθρώπου  έχουν βρεθεί σε βασιλικούς τάφους κυρίως στην Ασία. Σε ορισμένους μάλιστα τον νεκρό ακολούθησαν και οι υπηρέτες ή οι θεραπαινίδες του. Πρόκειται δηλαδή περισσότερο για ένδειξη ισχύος από φιλίας. Εξαίρεση είναι η γνωστή σχέση του Μ. Αλεξάνδρου με το άλογό του τον Βουκέφαλο. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες ο Αλέξανδρος, αφού δάμασε το ατίθασο άλογο, το πήρε μαζί του στην Ασιατική Εκστρατεία. Οταν ο Βουκέφαλος σκοτώθηκε στη μάχη του Υδάσπη στην Ινδία, ο Αλέξανδρος αποφάσισε την καύση του αλόγου του το οποίο με ιδιαίτερες τιμές έριξε σε μεγάλη πυρά και  κατόπιν έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε.
Στην Ελλάδα τώρα των Μυκηναϊκών χρόνων φαίνεται ότι το έθιμο της ταφής των αλόγων δεν ήταν άγνωστο. Ενα τέτοιο εξαιρετικά διατηρημένο παράδειγμα... χωρίς ανθρώπινη ακολουθία, είναι του θολωτού τάφου του Μαραθώνα που αναφέρεται στο βιβλίο της διακεκριμένης αρχαιολόγου Ε. Vermeule «Αspects of death in Εarly Greek Αrt and Ρoetry» 1981. Πρόκειται, όπως γράφει η αρχαιολόγος, για σπάνιο δείγμα ταφής αλόγων κατά τους Μυκηναϊκούς χρόνους που αναφέρεται στην επική παράδοση ότι τα ζώα που ήταν μαζί με τον νεκρό κατά τη ζωή του, τον συνοδεύουν στο ταξίδι του προς τον Αδη. Αυτή όμως η σχέση φαίνεται να σταματάει όταν η ψυχή περνάει τις πύλες του Αδη όπου δεν έχουμε απεικονίσεις ή περιγραφές ζώων, προσθέτει η ίδια.
Ετσι το ερώτημα που μένει τώρα είναι... για το πού πήγαιναν τα ζώα όταν έφθαναν στις Πύλες του Αδη. Αρχαία μαρτυρία πάντως για παράδεισο ζώων δεν έφθασε στις μέρες μας και έτσι ελεύθερα μπορεί να υποθέσουμε ότι ίσως υπήρχαν Ηλύσια Πεδία αλόγων όπου θα φύτρωνε σανός  και  σκύλων με κόκαλα. Ποιος ξέρει;

(symbolizing Osiris’s death)being killed by “three ruffians”

                                                                                     The first ruffian, named Jubela,
                                                                              struck Hiram across the throat
                                                                                       with a 24 inch gauge.

                                          

The second ruffian, named Jubelo,
struck Hiram's breast,
over the heart, with a square  

                                                                    The third ruffian, named Jubelum,
                                                         struck Hiram upon the forehead with a gavel,
                                                     whereupon Hiram fell dead. His blood, therefore
                                                                          was shed within the temple.

Hiram, having been killed, was carried out the East gate 

of the Temple and buried outside Jerusalem 

on Mount Moriah.

 overpass is the west-gate, hmm

Επιφανείς Έλληνες Ελευθεροτέκτονες 1800-1950

Οι κάτωθι αείμνηστοι Έλληνες, εγνωσμένοι Ελευθεροτέκτονες, υπήρξαν επιφανή μέλη της ελληνικής κοινωνίας, κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 1800 και 1950. Ασφαλώς υπήρξαν και άλλοι, για τους οποίους όμως δεν διαθέτουμε επιβεβαιωμένα στοιχεία, λόγω σημαντικής καταστροφής των αρχείων της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, αμέσως μετά την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, το 1941.

Αγγελόπουλος Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Αγγελόπουλος Κων.
Πρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, Υπουργός, Μέγας Διδάσκαλος
*
Αδαμαντίου Αδάμ
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Αδάμαντος Αδάμ
Δήμαρχος Αμμοχώστου
ΕΥΑΓΟΡΑΣ
Αθανασιάδης Κων.
Καθηγητής Α.Σ.Ο.Ε.Ε
ΜΕΛΗΣ
Αθηνογένης Αντώνιος
Νομομαθής, Υπουργός
ΙΩΝΙΑ
Αλεξανδρής Κων.
Ναύαρχος, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Αναγνωστόπουλος Ανδρ.
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΟΡΦΕΥΣ
Αναγνωστόπουλος Γεώργ.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Αναγνωστόπουλος Παν.
Έπαρχος, Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
*
Ανδρεάδης Ανδρέας
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Ανδρέας
Πρίγκιψ Ελλάδος
ΗΣΙΟΔΟΣ
Άννινος Χαράλαμπος
Λόγιος, Συγγραφέας
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Άννινος Χερουβείμ
Μητροπολίτης Παροναξίας
ΔΕΛΦΟΙ
Αντύπας Ανδρέας
Ιατρός
ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ
Αντωνόπουλος Σπήλιος
Υπουργός, Μέλ. του Διευθ/ρίου 1863, Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Αντωνόπουλος Σπυρίδων
Στρατιωτικός, Υπουργός και Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
*
Αξελός Ηρακλής
Υποστράτηγος
ΗΣΙΟΔΟΣ
Αραβαντινός Αναστάσιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΑΘΗΝΑ
Αραβαντινός Κων.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Αραβαντινός Σπυρίδων
Ανώτ. Δικαστικός, Υπουργός και Μέγας Διδάσκαλος
*
Βάρβογλης Νικόλαος
Υποστράτηγος, Μέγας Διδάσκαλος
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Βαρούνης Θεόδωρος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Βανδώρος Παναγιώτης
Υποναύαρχος
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ
Βασίλειος Γ'
Οικουμενικός Πατριάρχης
*
Βασιλικός Αθανάσιος
Βουλευτής
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Βελιανίτης Θεόδωρος
Ποιητής, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Βενέδικτος (Παπαδόπουλος Βασίλειος)
Πατριάρχης Ιεροσολύμων
ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΣ
Βενιζέλος Ελευθέριος
Πρωθυπουργός
ΑΘΗΝΑ
Βέρροιος Ιωάννης
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΗΣΙΟΔΟΣ
Βλησίδης Θρασύβουλος
Καθ. Πανεπιστημίου, Αντιπρόεδρος Ελλ. Αντικαρκινικής Εταιρείας
ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
Βράϊλας Αρμένης
Πρόεδρος Ιονίου Βουλής
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Βρατσάνος Δημήτριος
Δημοσιογράφος, Βουλευτής
ΠΑΤΡΙΣ
Βότσης Νικόλαος
Ναύαρχος
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Γαλάνης Εμμανουήλ
Φιλόλογος, Συγγραφέας, Μέγ. Διδάσκαλος
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Γαλανός Σπυρίδων
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρόσθετος Μέγ. Διδάσκαλος, Αντιπρ. Ελλ. Αντικ.Ετ.
ΟΡΦΕΥΣ
Γεννάδης Στέφανος
Στρατηγός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Γεννατάς Πέτρος
Υπουργός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Γενησαρλής Νικόλαος
Στρατηγός
ΗΣΙΟΔΟΣ/ΔΕΛΦΟΙ
Γεωργαλάς Κ. Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Γεωργαντάς Αχιλλεύς
Καθηγ. Πανεπ., Μέλος της Μ. Στοάς Ελλ.
Μυήθηκε στην Αγγλία
Γεώργιος Β'
Βασιλεύς των Ελλήνων
Μυήθηκε στην Αγγλία
Γιανναράς Ευάγγελος
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Γιαννηκώστας Νικ.
Στρατηγός, Βουλευτής, Πρόσθ. Μέγ. Διδ.
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Γιαννόπουλος Αγησίλαος
Δημοσιογράφος, Μέλ. της Μ.Στ. της Ελλ.
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Γλέζος Πέτρος
Λόγιος, Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΣ
Γουναράκης Νικόλαος
Καθ. Παν/μίου. Υπουργός, Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
*
Γούναρης Δημήτριος
Πρωθυπουργός
Π.ΠΑΤΡ. ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Γρυπάρης Χρήστος
Υποστράτηγος
ΔΕΛΦΟΙ
Δαγκλής Παναγιώτης
Στρατηγός, Υπουργός
ΑΘΗΝΑ
Δαμασκηνός Νικόλαος
Καθ. Πανεπιστημίου, Μέγ. Διδάσκαλος
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Δαμιανός Αντώνιος
Υπουργός
ΘΕΜΙΣ
Δανδόλος Αντώνιος
Νομικός, Πολιτικός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Δημαράς Νικόλαος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Διαπούλης Χαράλαμπος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΔΕΛΦΟΙ
Διγενής Κίμων
Στρατηγός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Δίγκας Δημήτριος
Μακεδονομάχος, Υπουργός
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Διδαχός Γεώργιος
Υπουργός
ΘΕΜΙΣ
Δουρέντης Ιωάννης
Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Δουρούτης Αθανάσιος
Πατήρ Ελλ. Βιομηχανίας, Τραπεζίτης, Πρόσθετος Μέγας Διδάσκαλος
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Δούσμανης Βίκτωρ
Στρατηγός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Δραγούμης Ίων
Λόγιος, Πολιτικός
Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Δραγώνας Κων.
Ιατρός
ΑΣΤΗΡ
Έβερτ Μιλτιάδης
Μακεδονομάχος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Εμμανουήλ Εμμανουήλ
Καθηγητής Πανεπιστημίου , Ακαδημαϊκός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Έσσλιν Κων.
Νομομαθής, Πολιτικός
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Ευλάμπιος Μιχαήλ
Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Ζαβιτσιάνος Κων.
Διοικ. Εθν. Τραπ. Ελλ., Υπουργός, Πρόεδρος της Βουλής
ΗΣΙΟΔΟΣ
Ζαλοκώστας Ευγένιος
Διπλωμάτης, Υπουργός
ΑΘΗΝΑ
Ζάννας Αλέξανδρος
Συγγραφέας, Υπουργός
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Ζέπος Π. Ιωάννης
Νομοδιδάσκαλος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Ζώης Λεωνίδας
Ιστορικός Επτανήσου
ΗΛΙΟΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Ησυχάκης Δημήτριος
Δήμαρχος Χανίων
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ
Θεοτόκης Εμμανουήλ
Πρόεδρος Ιονίου Βουλής
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Θεοτόκης Ιωάννης (Τζων)
Πολιτικός, Πρωθυπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Θεοτόκης Γεώργιος
Πολιτικός, Πρωθυπουργός
ΑΧΑΪΚΟΣ ΑΣΤΗΡ
Θεοτόκης Νικόλαος
Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Θεοτόκης Σπυρίδων
Υπουργός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Ιατρίδης Βασίλειος
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΟΡΦΕΥΣ
Ιωακείμ Γ'
Οικουμενικός Πατριάρχης
ΠΡΟΟΔΟΣ
Ιωαννίδης Γεώργιος
Βουλευτής Πάφου
ΚΙΝΥΡΑΣ
Ιωαννίδης Περικλής
Ναύαρχος
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Καζάζης Νεοκλής
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΑΘΗΝΑ
Καζαντζάκης Νίκος
Λόγιος, Συγγραφέας
*
Κάλευρας Δημήτριος
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΟΡΦΕΥΣ
Καλιτσουνάκης Δημήτριος
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Υπουργός
ΘΕΜΙΣ
Καλλιμασιώτης Δημήτριος
Βουλευτής
ΜΙΑΟΥΛΗΣ
Καλογερόπουλος Δημήτριος
Πρόεδρος Ελλήνων Λογοτεχνών
ΑΘΗΝΑ
Καλογερόπουλος Νικόλαος
Πρωθυπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Καλογερόπουλος Παναγιώτης
Λόγιος, Μέλ. της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Καλομενόπουλος Νικόλαος
Στρατηγός Νίδας, Μακεδονομάχος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Καμπάς Παναγιώτης
Βιομήχανος, Μέλος της Μ. Στοάς Ελλάδος
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ
Καμπούρογλους Δημήτριος
Ιστορικός, Ακαδημαϊκός, Μέλ. Μ. Στ. Ελλ.
*
Κανελλόπουλος Ευθύμιος
Πρέσβυς, Υπουργός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Καποδίστριας Ιωάννης (Κόμης)
Μέλος της Φιλ. Ετ. Α' Κυβερνήτης Ελλάδος
Ρωσία
Καραϊσκάκης Σπυρίδων
Στρατηγός, Μέλος της Μεγ. Στ. της Ελλ.
*
Καραπαναγιώτης Απόστ.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΗΣΙΟΔΟΣ
Καρβούνης Νικόλαος
Υπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Κατσαφάδος Γεώργιος
Ιατρός, Α' Πρ. Ελλ. Αντικ. Ετ., Υφυπ/ργός, Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
ΠΙΣΤΙΣ
Κατσιμήτρος Χαράλαμπος
Στρατηγός
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Καυταντζόγλου Λύσανδρος
Πρέσβης
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Κολοκοτρώνης Θεόδωρος
Αρχιστράτηγος, Ο Γέρος του Μωριά, Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
*
Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (Φαλέζ)
Στρατιωτικός, Λόγιος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Κοντογιάννης Παντελής
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Κοσμάς Γεώργιος
Στρατηγός, Υπουργός
ΠΕΛΛΑ
Κοτζιάς Κων.
Δήμαρχος Αθηναίων, Υπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Κοφινιώτης Αντώνιος
Καθηγητής Γεωπονικής
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Κουρτίδης Αριστ.
Λόγιος, Παιδαγωγός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Κροκυδάς Σωτήριος
Πρωθυπουργός, Μέλ. της Μ. Στ. της Ελλ.
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Κρητικός Παναγιώτης
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρόσθετος Μέγας Διδάσκαλος
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΙΛΙΚΩΝ
Κυβετός Λεωνίδας
Νομικός, Βουλευτής
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Κυριακός Γεώργιος
Ακαδημαϊκός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Κυρίμης Γεώργιος
Υπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Κύρκος Μιχαήλ
Υπουργός
Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Κωστής Κωνσταντίνος
Καθ. Πανεπ., Μέλ. της Μ. Στ. της Ελλάδος
*
Λαδάς Ιωάννης
Νομικός, Λόγιος
ΦΟΙΝΙΞ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
Λαδάς Χρήστος
Νομικός, Υπουργός
ΟΜΗΡΟΣ
Λεβίδης Νικόλαος
Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Λελούδας Γεώργιος
Ναύαρχος
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Λευκαδίτης Αθανάσιος
Γυμναστής, Ιδρυτής Ελλ. Προσκοπισμού
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Λογοθετόπουλος Κων.
Ιατρός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρωθυπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Λομβάρδος Κων. Αργασάρης
Υπουργός, Μέλ. της Μ. Στ. της Ελλάδος
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Λομβάρδος Κων.
Υπουργός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Λούβαρης Νικόλαος
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκός
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Λοβέρδος Σπυρίδων
Τραπεζίτης, Υπουργός
ΠΑΡΘΕΝΩΝ
Μακκάς Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΑΘΗΝΑ
Μαλακάσης Μιλτιάδης
Ποιητής
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μανιάκης Κων.
Ανώτατος Δικαστικός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μάνος Νικόλαος
Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Μάντζαρος-Χαλικιόπουλος Νικ.
Μουσουργός
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Μαριδάκης Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκός
ΘΕΜΙΣ
Μαρκοράς Γεράσιμος
Λόγιος, Ποιητής
ΦΟΙΝΙΞ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Μαρτινέλης Γεώργιος
Ποιητής
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μάτεσις Αντώνιος
Νομικός, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μάτεσις Α. Σπυρίδων
Ναύαρχος, Πολιτικός
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ
Ματθαιόπουλος Γεώργιος
Καθ. Πανεπ., Μέλ. της Μ. Στ. της Ελλάδος
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Ματσούκας Σπυρίδων
Εθνικός Ποιητής
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μαυροκορδάτος Δημήτριος
Νομάρχης, Υπουργός, Πρόσθετος Μέγας Διδάσκαλος
*
Μαυρομιχάλης Στυλιανός
Υποναύαρχος, Μακεδονομάχος
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μελάς Αλέξανδρος
Βουλευτής
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μελάς Βασίλειος
Υποστράτηγος
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μελάς Λεωνίδας
Λόγιος, Υπουργός
*
Μελάς Π. Μιχαήλ
Ανώτ. Αξιωματικός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Μελάς Παύλος
Μακεδονομάχος
ΑΘΗΝΑ
Μελέτιος Β' (Εμμ. Μεταξάκης)
Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης
ΑΡΜΟΝΙΑ
Μεταξάς Ιωάννης
Στρατιωτικός, Πρωθυπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Μινέϊκο Σίγμ.
Μηχανικός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μομφεράτος Αντώνιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μπάϊρας Ανδρέας
Στρατηγός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μπακόπουλος Κων.
Στρατηγός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Μπαλάνος Δημήτριος
Ιατρός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μπαλτατζής Γεώργιος
Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μπενάκης Εμμανουήλ
Εθν. Ευεργέτης, Δήμαρχος Αθηναίων, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Νάγος Σπυρίδων
Λόγιος, Συγγραφέας, Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
Νικολίτσας Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΩΣ
Ξάνθος Εμμανουήλ
Έμπορος, Ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
Η ΕΝΩΣΙΣ
Οικονομίδης Ιωάννης
Τραπεζίτης
ΣΟΛΩΝ
Οικονομόπουλος Νικόλαος
Ανώτ. Δικαστικός, Υπουργός, Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Οικονόμου Αριστ.
Καθηγητής Πολυτεχνείου
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Παπαβασιλείου Ιπποκράτης
Στρατηγός, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Παπαγεωργίου Πέτρος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Παπαγεωργίου Φιλώτας
Ανώτ. Δικαστικός, Βουλευτής, Μέγας Διδάσκαλος
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Παπαδάκης Ιωάννης
Καθ. Πανεπ./Πολυτεχ., Μέλ. Μ. Στ. Ελλ.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Παπαδήμας Νικόλαος
Στρατηγός, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Παπαδοδήμας Ηλίας
Στρατηγός, Ιδρυτικό Μέλος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας
ΔΕΛΦΟΙ
Παπαμιχαλόπουλος Κων.
Λόγιος, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Παπαναστασίου Αλέξανδρος
Πολιτικός, Πρωθυπουργός
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ
Παπούλιας Δημήτριος
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Ακαδημαϊκός, Μέγας Διδάσκαλος
ΟΡΦΕΥΣ
Παππάς Αλέξανδρος
Ιατρός, Υπουργός
ΑΡΜΟΝΙΑ
Πεζόπουλος Θεόδωρος
Αντιπλοίαρχος, `Ηρως
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Πεζόπουλος Κυριάκος
Υποναύαρχος, Καθηγ. Πολυτεχνείου, Μέλος της Μεγ. Στ. της Ελλάδος
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ
Πελεκίδης Ευστράτιος
Αρχαιολόγος
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Περράκης Κων.
Ιατρός, Πρ. Ιατρ. Συλλόγου, Μέγας Διδ.
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Πετζετάκης Μιχαήλ
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Πηχεών Φιλόλαος
Στρατηγός, Μακεδονομάχος
ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Πιερράκος Κυριάκος
Στρατηγός, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Πιπινέλης Παναγιώτης
Διπλωμάτης, Πολιτικός, Πρωθυπουργός
ΟΡΦΕΥΣ
Πλυτάς Αμβρόσιος
Δήμαρχος Αθηναίων
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Πουρής Μιλτιάδης
Βιομήχανος, Μέγας Διδάσκαλος
ΜΙΑΟΥΛΗΣ
Πυλαρινός Φραγκίσκος
Καθηγ. Πανεπιστημίου, Μέλος Μ. Στ. Ελλ.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Ράδος Ν. Κων.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΑΘΗΝΑ
Ράδος Νικόλαος
Λόγιος, Ιστοριοδίφης, Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
*
Ράλλης Πέτρος
Υπουργός
ΘΕΜΙΣ
Ράμμος Αντώνιος
Πρόεδρος Ιατρ. Συλλ., Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
ΗΣΙΟΔΟΣ
Ρούφος Κανακάρης Λουκάς
Υπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Ρωμανός Αριστ.
Υπουργός
ΘΕΜΙΣ
Ρώμας Αλέξανδρος
Πρόεδρος της Βουλής, Υπουργός
*
Ρώμας Διονύσιος (Κόμης)
Νομομαθής, Γερουσιαστής της Ιονίου Βουλής, Μέλος Φιλικής Ετ., Α' Μ. Διδ., Μέγας Πολίτης και Ευεργέτης Ελλάδος
*
Σακελλαρίου Γεώργιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Σάρρος Δημήτριος
Εκπαιδευτικός, Μακεδονομάχος
ΑΡΜΟΝΙΑ
Σερπιέρης Φερδινάνδος
Τραπεζίτης, Μέλ. της Μεγ. Στ. Ελλάδος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Σημιτόπουλος Ηλίας
Αρχιτέκτων
ΜΕΛΗΣ
Σημιτόπουλος Κων.
Ιατρός
ΜΕΛΗΣ
Σκαλιέρης Γεώργιος
Λόγιος, Δημ/φος, Γάλλ. Ακαδημαϊκός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Σκίπης Σωτήρης
Ποιητής, Ακαδημαϊκός
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Σκουλάς Αχιλλεύς
Στρατιωτικός, Μακεδονομάχος
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ
Σκουφάς Νικόλαος
Έμπορος, Ιδρυτ. Μέλος Φιλικής Εταιρ.
*
Σολομωνίδης Σπυρίδων
Δημοσιογράφος, Νομάρχης
ΙΩΝΙΑ
Σολομωνίδης Σωκράτης
Δημοσ/φος, Λόγιος, Ιδρυτής Ν. Σμύρνης
ΜΕΛΗΣ
Σουλιώτης - Νικολαϊδης Αθαν.
Στρατηγός, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Σοφούλης Θεμιστοκλής
Πολιτικός, Πρωθυπουργός
ΗΡΑ
Σπεράντζας Στέλιος
Ποιητής, Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΦΟΙΝΙΞ ΑΘΗΝΩΝ
Στεφάνου Διονύσιος
Νομικός, Υπουργός, Μέγας Διδάσκαλος
*
Στράτος Νικόλαος
Πρωθυπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Στρεϊτ Γεώργιος
Νομομαθής, Ακαδημαϊκός, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Συνοδινός Ε. Ελευθέριος
Καθηγητής Α.Σ.Ο.Ε.Ε.
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Συρμόπουλος Σόλων
Πρύτανις Α.Σ.Ο.Ε.Ε.
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Σφακιανάκης Παναγιώτης
Πολιτικός, Υπουργός
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ
Σώζος Χριστόδουλος
Δήμαρχος Λεμεσού, Βουλευτής
ΖΗΝΩΝ
Τερτσέτης Γεώργιος
Λόγιος, Δικαστικός
*
Τζαζόπουλος Αλέξανδρος
Νομικός, Ιδρ. Μέλ. Αντικ. Ετ., Μέγας Διδ.
ΜΕΛΗΣ
Τζέτζης Ιωάννης
Ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Τριανταφυλλίδης Αντώνιος
Βουλευτής Λευκωσίας
ΣΟΛΩΝ
Τρικούπης Σπυρίδων
Πολιτικός, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Τσακάλωφ Αθανάσιος
Ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
*
Τσακόπουλος Σπυρίδων
Πολιτικός, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Τσίλλερ Ερνέστος
Αρχιτέκτων, Αρχαιολόγος, Καθ. Πολυτεχ. Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος
*
Τσόντος Βάρδας Γεώργιος
Στρατηγός, Μακεδονομάχος, Υπουργός
ΗΣΙΟΔΟΣ
Τσόχας Γεώργιος
Δήμαρχος Αθηναίων
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Υψηλάντης Αλέξανδρος (Πρίγκιψ)
Στρατηγός , Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Υψηλάντης Δημήτριος
Στρατιωτικός, Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
*
Υψηλάντης Νικόλαος
Αρχηγός Ιερού Λόχου, Μέλος της Φιλικής Εταιρείας
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ
Φιλάρετος Γεώργιος
Πολιτικός, Υπουργός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Φιλήμων Τιμολέων
Νομικός, Βουλευτής, Δήμαρχος Αθηναίων Μέγας Διδάσκαλος
*
Φλογαϊτης Θεόδωρος
Λόγιος, Δικαστικός
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ
Φλώκος Χαράλαμπος
Γενικός Στρατ. Αρχίατρος
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Φραντζής Αμβρόσιος
Στρατηγός
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Φωτιάδης Αλέξανδρος
Καθηγ. Πανεπιστημίου, Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Φώτιος (Πέρογλου Γεώργιος)
Πατριάρχης Αλεξανδρείας
*
Χαλκοκονδύλης Λ. Ιωάννης
Κοινωνιολόγος, Δημοσιογράφος
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Χαριτάκης Κων.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Χαριτάντης Αναστάσιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Χάρτ Ευτύχιος
Καθηγητής Πανεπιστημίου
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Χατζηπάνος Παναγιώτης
Νομικός, Υπουργός
ΣΚΕΝΔΕΡΜΠΕΗΣ
Χοϊδάς Ρόκκος
Νομικός, Βουλευτής
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Χρηστοβασίλης Χρ.
Λόγιος, Ποιητής
ΔΩΔΩΝΗ
Χριστόφορος
Πρίγκιψ Ελλάδος
ΗΣΙΟΔΟΣ
Χρύσανθος (Φιλιππίδης Χαρίλαος)
Μητροπολίτης Τραπεζούντος, Αρχιεπ/πος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
RENAISSANCE
Χρυσάφης Ιωάννης
Καθηγητής Γυμναστικής
ΗΣΙΟΔΟΣ
Ψαρρός Δημήτριος
Συνταγ/ρχης, Αρχηγός Αντιστασιακής Οργανώσεως 5/42
Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

!!Το αρχείο προέρχεται από την ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος

Ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου!

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου:

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων.

«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές…

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική…

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές…

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα.

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους…

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…»

Προσωπικότητες της Επανάστασης - Αρκάδες Αγωνιστές

Νικήτας Σταματελόπουλος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Επίκεντρο των πολεμικών ενεργειών η Αρκαδία, αναδεικνύει σειρά οπλαρχηγών που έγραψαν τη δική τους ιστορία τα χρόνια της Επανάστασης του 1821, για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄ - Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ ή Κολιόπουλος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΡΑΣ

ΣΤΑΪΚΟΣ ΣΤΑΪΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΕΚΕΡΗ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΒΑΛΗΣ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Γεννημένος τον Απρίλιο του 1770 στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας, ο στρατηγός της Επανάστασης του 1821 που έμεινε στην ιστορία ως ο Γέρος του Μοριά, προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών. Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τζεργίνη, αλλά η σωματική διάπλαση του προ-πάππου του (άντρας γεροδεμένος με έντονους γλουτούς) τού έδωσε το χαρακτηρισμό στα ελληνικά «Κολοκοτρώνη». Καταγόταν από το Λιμποβίσι και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα, τόπο καταγωγής της μητέρας του. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των Κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Αξιοσημείωτη, η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, ο οποίος διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου ώστε να μπορεί να ανταπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές - ζωοτροφές) του αντιπάλου καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και την σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, που εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της Επανάστασης.

Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα. Το 1833, όμως, οι διαφωνίες του με την αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του Ιτς-Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, και στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835, οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄ - Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Γεννημένος το 1746 στη Δημητσάνα, εξελέγη το 1797 Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο Γεώργιος Αγγελόπουλος, από τη στιγμή που ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο ενδιαφέρθηκε για την Παιδεία του Γένους ιδρύοντας σχολεία και τυπογραφεία, και φροντίζοντας για την έκδοση βιβλίων. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Μετά την έκρηξη της Επανάστασης ο Σουλτάνος εξαπέλυσε μεγάλο διωγμό κατά των Ελλήνων. Δεκάδες σπουδαίοι εκπρόσωποι του γένους εδιώχθηκαν, κρεμάστηκαν ή αποκεφαλίστηκαν. Ο Πατριάρχης συνελήφθη, βασανσίστηκε και απαγχονίστηκε ανήμερα του Πάσχα, στις 10 Απριλίου 1821, στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου. Ο Γρηγόριος χαρακτηρίστηκε ως ο μεγαλύτερος ήρωας του απελευθερωτικού αγώνα.

ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Ιεράρχης και πρωταγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, γεννήθηκε στη Δημητσάνα στις 25 Μαρτίου 1771. Ονομαζόταν Γεώργιος Γκόζιας. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Τα χρόνια της προετοιμασίας του αγώνα είχε δυναμική συμβολή. Στις 13 Μαρτίου του 1821 ευλόγησε τη σημαία της Επανάστασης στη Μονή της Αγίας Λαύρας. Την 25η Μαρτίου την ύψωσε στην Πάτρα και όρκισε τους επαναστάτες στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Ο Γερμανός οργάνωσε και πραγματοποιήθηκε τελετή ύψωσης και ευλογίας των επαναστατημένων όπλων στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Εκεί, αφού τοποθέτησε φρουρούς και έναν πρόχειρο βωμό για την τοποθέτηση του Τιμίου Σταυρού, ευλόγησε τα όπλα και την πρώτη ελληνική σημαία, δεήθηκε για την έναρξη του αγώνα, για τους αγωνιστές και για τα θύματα και έδωσε θάρρος και ενθουσιασμό στον λαό. Το πλήθος ασπάζονταν το Σταυρό, φώναξε επαναστατικά συνθήματα και ορκίζονταν ζητωκραυγάζοντας "ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ".

ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

Γεννημένος το 1780 στα Λαγκάδια, γιος ενός από τους ισχυρότερος προκρίτους (κοτζαμπάσηδες) του Μοριά, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Κήρυξε μαζί με άλλους αγωνιστές την επανάσταση στα Λαγκάδια στις 23 Μαρτίου 1821. Πολέμησε στο Μεσολόγγι, στη Μάχη του Πέτα, στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και σε πολλά άλλα μέρη. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ελληνικού εμφυλίου πολέμου συντάχθηκε με τους προκρίτους του Μοριά και τους Υδραίους συμπαρασύροντας μάλιστα και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Στην δεύτερη φάση του εμφυλίου πολέμου όμως φυλακίστηκε μαζί με άλλους προκρίτους στο μοναστήρι του προφήτη Ηλία στην Ύδρα για να αποφυλακιστεί μερικούς μήνες αργότερα. Το 1844 εξελέγη πρόεδρος της βουλής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1845.

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

Νικηταράς

Γεννήθηκε στο χωριό Τουρκολέκα της επαρχίας Μεγαλουπόλεως. Το πραγματικό του όνομα ήταν: Νικήτας Σταματελόπουλος. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και από τις πρώτες ημέρες της Επανάστασης δίνει δυναμικό «παρών» στις επιχειρήσεις. Πολέμησε στο Βαλτέτσι με ηρωισμό και επιτυχία. Ο θρίαμβος του Νικηταρά θα ακολουθήσει λίγες μέρες αργότερα, στις 18 του Μάη, στα Δολιανά όπου επικεφαλής 200 περίπου αντρών δικών του και ντόπιων αγωνιστών θα αποκρούσει και θα τρέψει σε άτακτη φυγή τους 6.000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη της Τριπολιτσάς. Η μάχη των Δολιανών με τη δίδυμή της μάχη των γειτονικών Βερβένων προξένησαν σοβαρές καταστροφές στους Τούρκους, αναπτέρωσαν το ηθικό των ξεσηκωμένων Ελλήνων και προετοίμασαν την άλωση της Τριπολιτσάς.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νικόλαος Μπακόπουλος ή Κολιός Μπακόπουλος ή Δαρειώτης, από το χωριό Δάρας, θεωρείται ένας από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Επανάστασης. Μαζί με τους Λαμπρόπουλο, Τσεκόπουλο, Τζαβάρα, Μεγρέμη, Νικόλαο Πατσίρη και Μοναντέρα κυνήγησαν και σκότωσαν τους κεχαγιάδες του Αγά των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, στον κάμπο του Δάρα το απόγευμα της 21ης Μαρτίου 1821 δίνοντας μία από τις αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Σε ηλικία 28 χρονών έγινε στρατηγός, ενώ ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον αποκαλούσε «Τσιμπίδα» γιατί δεν του ξέφευγε εύκολα Τούρκος.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ ή Κολιόπουλος

Πλαπούτας

Γεννήθηκε στο χωριό Παλούμπα. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης έσπευσε να βοηθήσει. Συγκρότησε δικό του στρατό και πρωταγωνίστησε στη μάχη του Βαλτετσίου και στη πολιορκία της Τρίπολης. Στην εμφύλια διαμάχη που ξέσπασε στήριξε τους Κουντουριώτες ενώ αργότερα με τον ερχομό του Ιμπραήμ πολέμησε μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο και στήριξε στα χρόνια της Αντιβασιλείας. Καταδικάστηκε σε θάνατο και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε όταν δόθηκε γενική αμνηστία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση και βουλευτής ενώ διετέλεσε γερουσιαστής και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΡΑΣ

Γεννήθηκε το 1760 στην Aγριλό. Έχοντας καταφύγει στη Ρωσία, μαζί με τους οπλαρχηγούς Χρυσοσπάθη και Δημητρόπουλο, μυήθηκε το 1817 στην Φιλική Εταιρία και ήταν ο πρώτοι στρατιωτικοί εταίροι της. Ανέπτυξε πλούσια δράση και σημαντική εθνεγερτική δραστηριότητα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μύησε στη Φιλική Εταιρεία τους Κολοκοτρώνη και Παπαφλέσσα. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Στις εμφύλιες διαμάχες πήρε το μέρος της κυβέρνησης του Κουντουριώτη. Το Μάιο του 1823 έγινε Υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κουντουριώτη από την οποία πολέμησε τον Κολοκοτρώνη. Σκοτώθηκε το 1825 κατά την πολιορκία της Σφακτηρίας από τους Αιγυπτίους.

ΣΤΑΪΚΟΣ ΣΤΑΪΚΟΠΟΥΛΟΣ

Αγωνιστής του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα γεννήθηκε στη Ζάτουνα Γορτυνίας. Από νωρίς έγινε μέλος της Φιλικής εταιρίας. Το 1822 ήταν ένας από τους αρχηγούς των πολιορκητών Ναυπλίου και του Παλαμηδιού. Ήταν ο πρώτος που πάτησε στο Παλαμήδι, στις 29 Νοεμβρίου 1822, υψώνοντας την ελληνική σημαία. Διακρίθηκε ως επικεφαλής της πολιορκίας της Ακροκορίνθου (1823). Στη διάρκεια του αγώνα είχε το βαθμό του στρατηγού.

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΕΚΕΡΗ

Μεταξύ των 40 Τριπολιτών φιλικών (και των 200 συνολικά Αρκάδων μελών) εξέχουσα θέση κατέχουν οι αδελφοί Σέκερη, οι οποίοι προσέφεραν σημαντικό έργο στη Φιλική Εταιρεία, διέθεσαν όλη την τεράστια περιουσία τους στον αγώνα, πήραν ενεργό μέρος στον αγώνα και πέθαναν πάμπτωχοι. Ο μεγαλύτερος από τους αδελφούς, ο Παναγιώτης, υπήρξε από τους σημαντικότερους χρηματοδότες της Φιλικής Εταιρίας. Ο δεύτερος αδελφός, ο Αθανάσιος, ανέπτυξε μεγάλη δράση και κατείχε υψηλή θέση στην Εταιρία. Μάλιστα υπήρξε ο τέταρτος στη σειρά μετά από τους τρεις ιδρυτές. Με την έκρηξη της Επανάστασης έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και μετά την άλωση της Τριπολιτσάς εγκαταστάθηκε εκεί. Ο μικρότερος από τους αδελφούς, ο Γιώργος, ο πλέον μορφωμένος, έλαβε ενεργό μέρος στον αγώνα.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ

Γεννημένος στο Κορακοβούνι το 1790, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1817. Συγκρότησε μια ισχυρή ομάδα από πλούσιους και μορφωμένους Έλληνες, μυώντας δεκάδες στην Φιλική Εταιρεία και δημιουργώντας έτσι ένα δυναμικό αγωνιστικό πυρήνα. Συνέχισε να προσφέρει από την περιουσία του για την προετοιμασία του Αγώνα, για τις μετακινήσεις των Φιλικών, αλλά και για δωροδοκίες των Τουρκικών αρχών. Με το κύρος του βοήθησε πολλές φορές στο να αρθούν εσωτερικά εμπόδια που ταλάνιζαν την Εταιρεία και έθεταν σε κίνδυνο τον Αγώνα, καταπαύοντας και τις διχόνοιες μεταξύ μεγάλων οικογενειών και σημαινόντων Φιλικών.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ

Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1785. Φιλικός, αγωνιστής, πολιτικός, λόγιος και «απομνημονευματογράφος» του αγώνα του 21. Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση, ήλθε στην Ελλάδα για να πολεμήσει. Αφιερώθηκε όμως κυρίως στα πολιτικά πράγματα. Υπήρξε ένθερμος φίλος, οπαδός και συνεργάτης του Καποδίστρια.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΒΑΛΗΣ

Από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες των Αρκάδων φιλικών, μαζί με τους αδελφούς Σέκερη. Ευκατάστατος έμπορος από το χωριό Λάστα της Γορτυνίας, μυήθηκε σε ηλικία 40 χρονών το 1819, για να αφιερωθεί στη συνέχεια στην οργάνωση της Εταιρίας στην Τριπολιτσά, εγκαταλείποντας τις εμπορικές του δραστηριότητες. Εξαιρετικά ενεργητικός, παράτολμος και αποτελεσματικός κατήχησε πολλούς στη Φιλική Εταιρία στην Τρίπολη. Έλαβε ενεργό μέρος στην επανάσταση, συμμετείχε μάλιστα στη νικηφόρο μάχη στο Λεβίδι ως επικεφαλής του πρώτου βορεινού στρατιωτικού Σώματος Τριπολιτσιωτών.

ΑΡΚΑΔΕΣ ΦΙΛΙΚΟΙ

Σημαντικές προσωπικότητες μεταξύ των Αρκάδων Φιλικών και με μεγάλη συμβολή στον αγώνα, υπήρξαν οι Κολοκοτρωναίοι Θόδωρος, Γενναίος, Πάνος και Γιαννάκης από το Λιμποβίσι, οι αδελφοί Σέκερη και ο Νικόλαος Σπηλιάδης από την Τρίπολη, ο Παναγιώτης Αρβαλής από το χωριό Λάστα Γορτυνίας, ο Γιαννούλης Καραμάνος από τον Πραστό Κυνουρίας, ο Ιωάννης Ζαφειρόπουλος από το Άστρος, οι Δεληγιανναίοι Αναγνώστης και Κανέλλος, ο Δημήτρης Πλαπούτας από το Παλούμπα, ο Παναγιώτης Κεφάλας από το Δηρράχι, ο Νικήτας Σταματελόπουλος από το Τουρκολέκα Μεγαλόπολης, ο Γερμανός (Κόλιας), επίσκοπος Παλαιών Πατρών από τη Δημητσάνα, ο Δανιήλ (Παναγιωτόπουλος) επίσκοπος Αμυκλών και Τριπολιτσάς, ο Παρθένιος (Παπαδοπουλος ή Φωτεινού) ηγούμενος της μονής Αιμυαλών από το Ζυγοβίστι, ο Στάϊκος Σταϊκόπουλος από τη Ζάτουνα…

Σημαντική υπήρξε και η συμμετοχή των Τσακώνων, με τουλάχιστον 14 εξέχοντες Πραστιώτες να έχουν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία. Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται οι προύχοντες του Πραστού Διονύσιος Παρδαλός, επίσκοπος Ρέοντος και Πραστού, Θεόδωρος Γούλελος, ο ιατροχειρουργός Κωνσταντίνος Χατζηπαναγιώτης, Δημήτρης Καραμάνος, Εμμ. Χατζηγεωργίου, Αναγνώστης Τροχάνης, ο καπετάνιος Γεώργιος (Γιωργάκης) Μανολάκης ή Μιχαλάκης, Παπακυριακός, Παν. Μίχας και ο γιατρός Γιωργάκης Παπαδόπουλος.

Η χαρα και η θλιψη...

Τότε είπε μια γυναίκα,
Μίλησέ μας για τη Θλίψη και τη Χαρά.
Κι αυτός απάντησε:
Είν' αμασκάρευτη θλίψη η χαρά σας.
Κι από την ίδια πηγή που ξεπηδά το γέλιο, συχνά αναβλύζουνε δάκρυα.
Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να ήταν;'Οσο βαθύτερα σκέπει το είναι σας η θλίψη,
τόσο περισσότερη χαρά θα χρειαστεί να πληρωθεί.
Μήπως το κύπελλο που το γεμίζετε κρασί,
δεν είν' το ίδιο κύπελλο που κάηκε και χτυπήθηκε πάνω στ' αμμόνι;
Μήπως η φλογέρα που απαλύνει το πνεύμα σας,
 δεν είν' το ίδιο ξύλο που τρυπήθηκε απ' το σίδερο;
Όταν χαρούμενοι γελάτε, ψάξτε μέσα σας βαθειά
και θα γνωρίσετε πως είν' οι ίδιες σας οι θλίψεις που σας δίνουνε το γέλιο.
Κι όταν είστε θλιμμένοι, κοιτάχτε πάλι την καρδιά σας,
και θα δείτε πως κλαίτε στ' αλήθεια γι' αυτό που κάποτε σας έδινε χαρά.
Πολλοί από σας, λένε πως η χαρά την ξεπερνά τη θλίψη,
 κι άλλοι από σας πως η θλίψη είναι μεγαλύτερη.
'Ομως εγώ σας λέω πως και τα δυο είν' ένα.
Μαζί πορεύονται, κι όταν το ένα απ' τα δυο σάς τραγουδά,
 θυμηθείτε πως το άλλο μέσα σας κλαίει.
Ζείτε ανάμεσα στη χαρά και στη θλίψη.
Μόνο σαν είστε άδειοι δε ζείτε πουθενά.
'Οταν υψωθείτε ως τον κριτή, και μετρηθούν οι θησαυροί της θλίψης σας και της χαράς σας,
 είναι ανάγκη να βρείτε μέτρο σ' αυτό που σπαταλήθηκε και σ' εκείνο που αφήσατε ανέγγιχτο

Χαλιλ Γκιμπραν

θάλασσα!

Στον κόσμο μας δεν είμαστε παρά μικρά παιδιά που περπατάμε σε μια παραλία αφοσιωμένοι να μαζεύουμε μικρά χρωματιστά πετραδάκια όμορφα σμιλεμένα ξυλάκια από την αλμύρα της ζωής και όμορφα κοχυλάκια να διακοσμήσουμε τον χώρο μας! μας ξεφεύγει όμως και δεν βλέπουμε μια τεράστια θάλασσα αλήθειας που απλώνεται μπροστά μας παρθένα για να την ανακαλύψουμε…

Τα Κάλαντα του Τριέσπερου!

₪₪ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ₪₪
Τα Κάλαντα του Τριέσπερου,
ευθέως από τους Αρχαίους Χρόνους,
ακόμα τραγουδιούνται στην Κύπρο σε ορισμένα ορεινά χωριά.

Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας
Ηλίου τη θεία γέννηση
να πω στ' αρχοντικό σας.

Απόλλων άρχοντα θεέ,
έλα ξανά κοντά μας
συ φωτοδότη Βασιλιά,
φώτισε την καρδιά μας.

Λιώσε τα χιόνια στα βουνά
ζέστανε τα πλατάνια
φέρε μας γέλια και χαρά,
ειρήνη και ζωντάνια.

Στο σπίτι αυτό που μπήκαμε
οι εστίες να μη σβήσουν
κι όλοι οι νοικοκυραίοι του
χίλια χρόνια να ζήσουν...

Φθηνή ζωή η ζωή του μετανάστη,

 σε όποια εποχή κι αν μίσεψε, ατομικά ή μαζικά, όποιος κι αν ήταν ο τόπος που άφησε πίσω του, όποια ανάγκη κι αν τον ξενίτεψε. Τώρα, κι όσο ζυγίζουμε, με θεϊκή ψυχρότητα στα όρια της αδιαφορίας, τις πιθανότητες του θανάτου από πείνα και δίψα, στην Υπατία και στη Θεσσαλονίκη, κι όσο οι υπουργοί εξαπολύουν τα αυστηρά τους λόγια και πέφτουν σε σύγχυση για το ποιον ρόλο θα πρωτοδιαλέξουν, του Πιλάτου, του Αννα ή του Καϊάφα, ο θάνατος, με τη δεινή μορφή της θάλασσας ή της πυρκαγιάς, βρίσκει τον τρόπο να μετριάσει κάπως το μεταναστευτικό μας πρόβλημα, πνίγοντας και καίγοντας ανθρώπους που, έτσι κι αλλιώς δίχως χαρτιά όπως ήταν, δεν θα πιάσουν χώρο στα κατάστιχα των τελευτησάντων.

Οι Μπανγκλαντεσιανοί, φυγάδες από μια Λιβύη που ο ηγεμόνας της προτιμά να τη συμπαρασύρει στην καταστροφή, επέλεξαν (αν στέκει ένα τέτοιο ρήμα μέσα στα δεσμά της ανάγκης) να πέσουν στα νερά της Κρήτης για να μην επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Είδαν τους ένστολους στο λιμάνι, φοβήθηκαν κι έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα γράμματα, αλλά με νόμισμα σημαδεμένο. Γιατί αν δεν ξέρεις να κολυμπάς, αν έχεις δει τη θάλασσα μόνο μέσα από τα καραβοκάτεργα που σε μεταφέρουν αλαλιασμένο από τη μια χώρα στην άλλη, το νόμισμα έχει μία μόνο όψη: μαύρη. Τρεις πνίγηκαν, ένδεκα αγνοούνται.

Αλλοι έξι, Κινέζοι αυτοί, αν έχει σημασία η εθνικότητα, βρέθηκαν απανθρακωμένοι από την πυρκαγιά που ξέσπασε σε κατάστημα με κινέζικα προϊόντα στο Αιγάλεω. Κάποιος θεός, θα πουν, είχε γράψει να σωθεί εδώ το λαδάκι τους. «Νόμιμοι» ήταν; «Παράνομοι; Θα το βρουν οι υπηρεσίες. Αλλά κι αυτές δεν θα μπορέσουν να απαντήσουν στο ερώτημα να υπάρχει θάνατος νόμιμος και θάνατος παράνομος.

Σκέφτομαι, πάλι, το δημοτικό μας τραγούδι, πολύπειρο, μετρημένο μες στην τόση σοφία του, δίκαιο. 

«Μα είδαν τα ματάκια μου τους ξένους πώς τους θάφτουν, 

δίχως μανούλας κλάματα, δάκρυα και μοιρολόγια, 

δίχως γυναίκα στο πλευρό και αδερφή στο πλάι», 

μάς λέει το ηπειρώτικο, ιστορώντας έναν κόσμο γυμνό, σκληρότατο, που ούτε καν στο τελετουργικό του θανάτου και στο ξόδι δεν συγκρατεί ανθρώπινα στοιχεία. 

Δεν ξέρω πώς κηδεύονται Μπανγκλαντεσιανοί και Κινέζοι, αν τους προπέμπουν με κεριά και θυμιάματα. Μα κάποια μάνα θα ’χαν κι αυτοί, δεν μπορεί, κάποια αγαπημένη. Οπως θα ’χουν κι όσοι συνεχίζουν να απεργούν, παίζοντας επίσης κορόνα - γράμματα τη ζωή τους, σε μια Ελλάδα που, μπορεί και από τύψεις, εξακολουθεί να δίνει πρώτη είδηση τον «αποκλεισμό στη Μαλακάσα», ακόμα κι όταν έχει τελειώσει: στο χθεσινό μεσημεριανό δελτίο του, το μεγάλο κανάλι αφιέρωσε ένα ολόκληρο λεπτό στους έξι νεκρούς του Αιγάλεω, μισή ώρα μετά το ξεκίνημά του: 2.31 έως 2.32... Γιατί τα λόγια είναι ακριβά. Πιο ακριβά από τη ζωή.

Πυγη  : αγνωστη 

HAPPY THANKSGIVING!!!

I awoke this morning with

devout thanksgiving for my friends,

the old and new.

Shall I not call God the beautiful,

who daily showeth himself so

to me in his gifts?

Ὁ Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν

Διονύσιος Σολωμός –
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη,
ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.
2
Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
3
Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες
πικραμένη, ἐντροπαλή,
κι ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,
«ἔλα πάλι», νὰ σοῦ πῇ.
4
Ἄργειε νά ῾λθη ἐκείνη ἡ μέρα
κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,
γιατὶ τά ῾σκιαζε ἡ φοβέρα
καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.
5
Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σου ἔμεινε νὰ λὲς
περασμένα μεγαλεῖα
καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς.
6
Καὶ ἀκαρτέρει, καὶ ἀκαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ἕνα ἐκτύπαε τ᾿ ἄλλο χέρι
ἀπὸ τὴν ἀπελπισιά,
7
κι ἔλεες «πότε, ἅ! πότε βγάνω
τὸ κεφάλι ἀπὸ τς ἐρμιές;»
Καὶ ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω
κλάψες, ἅλυσες, φωνές.
8
Τότε ἐσήκωνες τὸ βλέμμα
μὲς στὰ κλάιματα θολό,
καὶ εἰς τὸ ροῦχο σου ἔσταζ᾿ αἷμα
πλῆθος αἷμα ἑλληνικό.
9
Μὲ τὰ ροῦχα αἱματωμένα
ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφὰ
νὰ γυρεύῃς εἰς τὰ ξένα
ἄλλα χέρια δυνατά.
10
Μοναχὴ τὸ δρόμο ἐπῆρες,
ἐξανάλθες μοναχή,
δὲν εἶν᾿ εὔκολες οἱ θύρες,
ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῆ.
11
Ἄλλος σου ἔκλαψε εἰς τὰ στήθια
ἀλλ᾿ ἀνάσασιν καμιὰ
ἄλλος σοῦ ἔταξε βοήθεια
καὶ σὲ γέλασε φρικτά.
12
Ἄλλοι, ὀϊμέ! στὴ συμφορά σου,
ὅπου ἐχαίροντο πολύ,
«σύρε νά ῾βρης τὰ παιδιά σου,
σύρε», ἐλέγαν οἱ σκληροί.
13
Φεύγει ὀπίσω τὸ ποδάρι
καὶ ὁλογλήγορο πατεῖ
ἢ τὴν πέτρα ἢ τὸ χορτάρι
ποὺ τὴ δόξα σου ἐνθυμεῖ.
14
Ταπεινότατή σου γέρνει
ἡ τρισάθλια κεφαλή,
σὰν πτωχοῦ ποὺ θυροδέρνει
κι εἶναι βάρος του ἡ ζωή.
15
Ναί· ἀλλὰ τώρα ἀντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου μὲ ὁρμή,
ποὺ ἀκατάπαυστα γυρεύει
ἢ τὴ νίκη ἢ τὴ θανή!
16
Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
17
Μόλις εἶδε τὴν ὁρμή σου
ὁ οὐρανός, ποὺ γιὰ τ᾿ς ἐχθροὺς
εἰς τὴ γῆ τὴ μητρική σου
ἔτρεφ᾿ ἄνθια καὶ καρπούς,
18
ἐγαλήνευσε καὶ ἐχύθη
καταχθόνια μία βοὴ
καὶ τοῦ Ρήγα σου ἀπεκρίθη
πολεμόκραχτη ἡ φωνὴ1
19
ὅλοι οἱ τόποι σου σ᾿ ἐκράξαν
χαιρετώντας σε θερμά,
καὶ τὰ στόματα ἐφωνάξαν,
ὅσα αἰσθάνετο ἡ καρδιά.
20
Ἐφωνάξανε ὡς τ᾿ ἀστέρια
τοῦ Ἰονίου καὶ τὰ νησιά,
καὶ ἐσηκώσανε τὰ χέρια,
γιὰ νὰ δείξουνε χαρά,
21
μ᾿ ὅλον πού ῾ναι ἁλυσωμένο
τὸ καθένα τεχνικὰ
καὶ εἰς τὸ μέτωπο γραμμένο
ἔχει: ψεύτρα Ἐλευθεριά.
22
Γκαρδιακὰ χαροποιήθη
καὶ τοῦ Βάσιγκτον ἡ γῆ
καὶ τὰ σίδερα ἐνθυμήθη
ποῦ τὴν ἔδεναν κι αὐτή.
23
Ἀπ᾿ τὸν πύργο του φωνάζει,
σὰ νὰ λέῃ «σὲ χαιρετῶ»,
καὶ τὴ χήτη του τινάζει
τὸ Λεοντάρι τὸ Ἰσπανό.
24
Ἐλαφιάσθη τῆς Ἀγγλίας
τὸ θηρίο καὶ σέρνει εὐθὺς
κατὰ τ᾿ ἄκρα τῆς Ῥουσίας
τὰ μουγκρίσματα τ᾿ς ὀργῆς.
25
Εἰς τὸ κίνημά του δείχνει
πὼς τὰ μέλη εἶν᾿ δυνατὰ
καὶ στοῦ Αἰγαίου τὸ κῦμα ρίχνει
μία σπιθόβολη ματιά.
26
Σὲ ξανοίγει ἀπὸ τὰ νέφη
καὶ τὸ μάτι τοῦ Ἀετοῦ,
ποὺ φτερὰ καὶ νύχια θρέφει
μὲ τὰ σπλάχνα τοῦ Ἰταλοῦ·
27
καὶ σ᾿ ἐσὲ καταγειρμένος,
γιατὶ πάντα σὲ μισεῖ,
ἔκρωζ᾿, ἔκρωζε ὁ σκασμένος,
νὰ σὲ βλάψῃ, ἂν ἠμπορῇ.
28
Ἄλλο ἐσὺ δὲν συλλογιέσαι
πάρεξ ποὺ θὰ πρωτοπᾷς
δὲν μιλεῖς καὶ δὲν κουνιέσαι
στὲς βρισίες ὅπου ἀγρικᾷς·
29
σὰν τὸ βράχον ὅπου ἀφήνει
κάθε ἀκάθαρτο νερὸ
εἰς τὰ πόδια του νὰ χύνῃ
εὐκολόσβηστον ἀφρό,
30
ὅπου ἀφήνει ἀνεμοζάλη
καὶ χαλάζι καὶ βροχὴ
νὰ τοῦ δέρνουν τὴ μεγάλη,
τὴν αἰώνια κορυφή.
31
Δυστυχιά του, ὢ δυστυχιά του,
ὁποιανοῦ θέλει βρεθῆ
στὸ μαχαῖρι σου ἀποκάτου
καὶ σ᾿ ἐκεῖνο ἀντισταθῇ.
32
Τὸ θηρίο, π᾿ ἀνανογιέται
πῶς τοῦ λείπουν τὰ μικρά,
περιορίζεται, πετιέται,
αἷμα ἀνθρώπινο διψᾷ.
33
Τρέχει, τρέχει ὅλα τὰ δάση,
τὰ λαγκάδια, τὰ βουνά,
καὶ ὅπου φθάση, ὅπου περάσῃ
φρίκη, θάνατος, ἐρμιά·
34
ἐρμιά, θάνατος καὶ φρίκη,
ὅπου ἐπέρασες κι ἐσύ·
ξίφος ἔξω ἀπὸ τὴν θήκη
πλέον ἀνδρείαν σοῦ προξενεῖ.
35
Ἰδοὺ ἐμπρός σου ὁ τοῖχος στέκει
τῆς ἀθλίας Τριπολιτσᾶς·
τώρα τρόμου ἀστροπελέκι
νὰ τῆς ρίψῃς πιθυμᾶς.
36
Μεγαλόψυχο τὸ μάτι
δείχνει πάντα ὅπως νικεῖ,
καὶ ἂς εἶναι ἅρματα γεμάτη
καὶ πολέμιαν χλαλοή.
37
Σοὺ προβαίνουνε καὶ τρίζουν,
γιὰ νὰ ἰδῆς πὼς εἶν᾿ πολλὰ
δὲν ἀκοῦς ποὺ φοβερίζουν
ἄνδρες μύριοι καὶ παιδιά;2
38
Λίγα μάτια, λίγα στόματα
θὰ σᾶς μείνουνε ἀνοιχτά,
γιὰ νὰ κλαύσετε τὰ σώματα,
ποὺ θὲ ναὔρῃ ἡ συμφορά.
39
Κατεβαίνουνε, καὶ ἀνάφτει
τοῦ πολέμου ἀναλαμπή·
τὸ τουφέκι ἀνάβει, ἀστράφτει,
λάμπει, κόφτει τὸ σπαθί.
40
Γιατί ἡ μάχη ἐστάθη ὀλίγη;
λίγα τὰ αἵματα γιατί;
τὸν ἐχθρὸ θωρῶ νὰ φύγῃ
καὶ στὸ κάστρο ν᾿ ἀνεβῇ.3
41
Μέτρα! εἶν᾿ ἄπειροι οἱ φευγάτοι,
ὁποὺ φεύγοντας δειλιοῦν·
τὰ λαβώματα στὴν πλάτη
δέχοντ᾿, ὥστε ν᾿ ἀνεβοῦν.
42
Ἐκεῖ μέσα ἀκαρτερεῖτε
τὴν ἀφεύγατη φθορά·
νά, σᾶς φθάνει· ἀποκριθῆτε
στῆς νυκτὸς τὴ σκοτεινιά.4
43
Ἀποκρίνονται, καὶ ἡ μάχη
ἔτσι ἀρχίζει, ὅπου μακριὰ
ἀπὸ ράχη ἐκεῖ σὲ ράχη
ἀντιβούιζε φοβερά.
44
Ἀκούω κούφια τὰ τουφέκια,
ἀκούω σμίξιμο σπαθιῶν,
ἀκούω ξύλα, ἀκούω πελέκια,
ἀκούω τρίξιμο δοντιῶν.
45
Ἄ! τί νύκτα ἦταν ἐκείνη
ποὺ τὴν τρέμει ὁ λογισμός;
Ἄλλος ὕπνος δὲν ἐγίνη
πάρεξ θάνατου πικρός.
46
Τῆς σκηνῆς ἡ ὥρα, ὁ τόπος,
οἱ κραυγές, ἡ ταραχή,
ὁ σκληρόψυχος ὁ τρόπος
τοῦ πολέμου, καὶ οἱ καπνοί,
47
καὶ οἱ βροντές, καὶ τὸ σκοτάδι,
ὅπου ἀντίσκοφτε ἡ φωτιά,
ἐπαράσταιναν τὸν ᾅδη
ποῦ ἀκαρτέρειε τὰ σκυλιά·
48
τ᾿ ἀκαρτέρειε. ἐφαίνοντ᾿ ἴσκιοι
ἀναρίθμητοι γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
βρέφη ἀκόμη εἰς τὸ βυζί.
49
Ὅλη μαύρη μυρμηγκιάζει,
μαύρη ἡ ἐντάφια συντροφιά,
σὰν τὸ ροῦχο ὁποὺσκεπάζει
τὰ κρεββάτια τὰ στερνά.
50
Τόσοι, τόσοι ἀνταμωμένοι
ἐπετιοῦντο ἀπὸ τὴ γῆ,
ὅσοι εἶν᾿ ἄδικα σφαγμένοι
ἀπὸ τούρκικην ὀργή.
51
Τόσα πέφτουνε τὰ θέρι-
σμένα ἀστάχια εἰς τοὺς ἀγρούς·
σχεδὸν ὅλα ἐκειὰ τὰ μέρη
ἐσκεπάζοντο ἀπ᾿ αὐτούς.
52
Θαμποφέγγει κανέν᾿ ἄστρο,
καὶ ἀναδεύοντο μαζί,
ἀναβαίνοντας τὸ κάστρο
μὲ νεκρώσιμη σιωπή.
53
Ἔτσι χάμου εἰς τὴν πεδιάδα,
μὲς στὸ δάσος τὸ πυκνό,
ὅταν στέλνῃ μίαν ἀχνάδα
μισοφέγγαρο χλωμό,
54
ἐὰν οἱ ἄνεμοι μὲς στ᾿ ἄδεια
τὰ κλαδιὰ μουγκοφυσοῦν,
σειοῦνται, σειοῦνται τὰ μαυράδια,
ὅπου οἱ κλῶνοι ἀντικτυποῦν.
55
Μὲ τὰ μάτια τους γυρεύουν
ὅπου εἶν᾿ αἵματα πηχτά,
καὶ μὲς στ᾿ αἵματα χορεύουν
μὲ βρυχίσματα βραχνά,
56
καὶ χορεύοντας μανίζουν
εἰς τοὺς Ἕλληνας κοντά,
καὶ τὰ στήθια τους ἐγγίζουν
μὲ τὰ χέρια τὰ ψυχρά.
57
Ἐκειὸ τὸ ἔγγισμα πηγαίνει
βαθιὰ μὲς στὰ σωθικά,
ὅθεν ὅλη ἡ λύπη βγαίνει,
καὶ ἄκρα αἰσθάνονται ἀσπλαχνιά.
58
Τότε αὐξαίνει τοῦ πολέμου
ὁ χορὸς τρομακτικά,
σὰν τὸ σκόρπισμα τοῦ ἀνέμου
στοῦ πελάου τὴ μοναξιά.
59
Κτυποῦν ὅλοι ἀπάνου κάτου·
κάθε κτύπημα ποὺ ἐβγῇ
εἶναι κτύπημα θανάτου,
χωρὶς νὰ δευτερωθῇ.
60
Κάθε σῶμα ἱδρώνει, ρέει
λὲς καὶ ἐκεῖθεν ἡ ψυχὴ
ἀπ᾿ τὸ μῖσος ποὺ τὴν καίει
πολεμάει νὰ πεταχθῇ.
61
Τῆς καρδίας κτυπίες βροντᾶνε
μὲς στὰ στήθια τους ἀργά,
καὶ τὰ χέρια ὁποὺ χουμᾶνε
περισσότερο εἶν᾿ γοργά.
62
Οὐρανὸς γι᾿ αὐτοὺς δὲν εἶναι,
οὐδὲ πέλαο, οὐδὲ γῆ·
γι᾿ αὐτοὺς ὅλους τὸ πᾶν εἶναι
μαζωμένο ἀντάμα ἐκεῖ.
63
Τόση ἡ μάνητα καὶ ἡ ζάλη,
ποὺ στοχάζεσαι, μὴ πὼς
ἀπὸ μία μεριὰ καὶ ἀπ᾿ ἄλλη
δὲν μείνῃ ἕνας ζωντανός.
64
Κοίτα χέρια ἀπελπισμένα
πῶς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65
καὶ παλάσκες καὶ σπαθία
μὲ ὁλοσκόρπιστα μυαλά,
καὶ μὲ ὁλόσχιστα κρανία
σωθικὰ λαχταριστά.
66
Προσοχὴ καμία δὲν κάνει
κανείς, ὄχι, εἰς τὴ σφαγὴ
πᾶνε πάντα ἐμπρός. Ὤ! φθάνει,
φθάνει ἕως πότε οἱ σκοτωμοί;
67
Ποῖος ἀφήνει ἐκεῖ τὸν τόπο,
πάρεξ ὅταν ξαπλωθῇ;
Δὲν αἰσθάνονται τὸν κόπο
καὶ λὲς κι εἶναι εἰς τὴν ἀρχή.
68
Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι,
καὶ «Ἀλλά» ἐφώναζαν, «Ἀλλά»
καὶ τῶν χριστιανῶν τὰ χείλη
«φωτιά» ἐφώναζαν, «φωτιά».
69
Λεονταρόψυχα ἐκτυπιοῦντο,
πάντα ἐφώναζαν «φωτιά»,
καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο,
πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».
70
Παντοῦ φόβος καὶ τρομάρα
καὶ φωνὲς καὶ στεναγμοί·
παντοῦ κλάψα, παντοῦ ἀντάρα,
καὶ παντοῦ ξεψυχισμοί.
71
Ἦταν τόσοι! πλέον τὸ βόλι
εἰς τ᾿ αὐτιὰ δὲν τοὺς λαλεῖ.
Ὅλοι χάμου ἐκείτοντ᾿ ὅλοι
εἰς τὴν τέταρτην αὐγή.
72
Σὰν ποτάμι τὸ αἷμα ἐγίνη
καὶ κυλάει στὴ λαγκαδιά,
καὶ τὸ ἀθῷο χόρτο πίνει
αἷμα ἀντὶς γιὰ τὴ δροσιά.
73
Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι,
δὲν φυσᾷς τώρα ἐσὺ πλιὸ
στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι5
φύσα, φύσα εἰς τὸ Σταυρό.
74
Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
75
Τῆς Κορίνθου ἰδοὺ καὶ οἱ κάμποι
δὲν λάμπ᾿ ἥλιος μοναχὰ
εἰς τοὺς πλάτανους, δὲν λάμπει
εἰς τ᾿ ἀμπέλια, εἰς τὰ νερά·
76
εἰς τὸν ἥσυχον αἰθέρα
τώρα ἀθῴα δὲν ἀντηχεῖ
τὰ λαλήματα ἡ φλογέρα,
τὰ βελάσματα τὸ ἀρνί·
77
τρέχουν ἅρματα χιλιάδες
σὰν τὸ κῦμα εἰς τὸ γιαλὸ
ἀλλ᾿ οἱ ἀνδρεῖοι παλικαράδες
δὲν ψηφοῦν τὸν ἀριθμό.
78
Ὢ τρακόσιοι! σηκωθῆτε
καὶ ξανάλθετε σ᾿ ἐμᾶς·
τὰ παιδιά σας θέλ᾿ ἰδῆτε
πόσο μοιάζουνε μ᾿ ἐσᾶς.
79
Ὅλοι ἐκεῖνοι τὰ φοβοῦνται,
καὶ μὲ πάτημα τυφλὸ
εἰς τὴν Κόρινθο ἀποκλειοῦνται
κι ὅλοι χάνουνται ἀπ᾿ ἐδῶ.
80
Στέλνει ὁ ἄγγελος τοῦ ὀλέθρου
πεῖναν καὶ θανατικὸ
ποῦ σὲ σχῆμα ἑνὸς σκελέθρου
περπατοῦν ἀντάμα οἱ δυό·
81
καὶ πεσμένα εἰς τὰ χορτάρια
ἀπεθαίνανε παντοῦ
τὰ θλιμμένα ἀπομεινάρια
τῆς φυγῆς καὶ τοῦ χαμοῦ.
82
Καὶ ἐσὺ ἀθάνατη, ἐσὺ θεία,
ποῦ ὅ,τι θέλεις ἠμπορεῖς,
εἰς τὸν κάμπο, Ἐλευθερία,
ματωμένη περπατεῖς.
83
Στὴ σκιὰ χεροπιασμένες,6
στὴ σκιὰ βλέπω κι ἐγὼ
κρινοδάκτυλες παρθένες,
ὅπου κάνουνε χορό·
84
στὸ χορὸ γλυκογυρίζουν
ὡραία μάτια ἐρωτικά,
καὶ εἰς τὴν αὔρα κυματίζουν
μαῦρα, ὁλόχρυσα μαλλιά.
85
H ψυχή μου ἀναγαλλιάζει
πὼς ὁ κόρφος καθεμιᾶς
γλυκοβύζαστο ἑτοιμάζει
γάλα ἀνδρείας καὶ ἐλευθεριᾶς.
86
Μὲς στὰ χόρτα, τὰ λουλούδια,
τὸ ποτήρι δὲν βαστῶ·
φιλελεύθερα τραγούδια
σὰν τὸν Πίνδαρο ἐκφωνῶ.
87
Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
88
Πῆγες εἰς τὸ Μεσολόγγι
τὴν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ,
μέρα ποὺ ἄνθισαν οἱ λόγγοι7
γιὰ τὸ τέκνο τοῦ Θεοῦ.
89
Σοὖλθε ἐμπρὸς λαμποκοπώντας
ἡ Θρησκεία μ᾿ ἕνα σταυρὸ
καὶ τὸ δάκτυλο κινώντας
ὅπου ἀνεῖ τὸν οὐρανό,
90
«σ᾿ αὐτό», ἐφώναξε, «τὸ χῶμα
στάσου ὁλόρθη, Ἐλευθεριά»·
καὶ φιλώντας σου τὸ στόμα
μπαίνει μὲς στὴν ἐκκλησιά.8
91
Εἰς τὴν τράπεζα σιμώνει,
καὶ τὸ σύγνεφο τὸ ἀχνὸ
γύρω γύρω της πυκνώνει
ποὺ σκορπάει τὸ θυμιατό.
92
Ἀγρικάει τὴν ψαλμῳδία
ὁποὺ ἐδίδαξεν αὐτή·
βλέπει τὴ φωταγωγία
στοὺς ἁγίους ἐμπρὸς χυτή.
93
Ποιοὶ εἶν᾿ αὐτοὶ ποὺ πλησιάζουν
μὲ πολλὴ ποδοβολή,
κι ἅρματ᾿, ἅρματα ταράζουν;
Ἐπετάχτηκες Ἐσύ.
94
Ἄ! τὸ φῶς, ποὺ σὲ στολίζει
σὰν ἡλίου φεγγοβολὴ
καὶ μακρόθεν σπινθηρίζει,
δὲν εἶναι, ὄχι, ἀπὸ τὴ γῆ·
95
λάμψιν ἔχει ὅλη φλογώδη
χεῖλος, μέτωπο, ὀφθαλμός·
φῶς τὸ χέρι, φῶς τὸ πόδι,
κι ὅλα γύρω σου εἶναι φῶς.
96
Τὸ σπαθί σου ἀντισηκώνεις,
τρία πατήματα πατᾷς,
σὰν τὸν πύργο μεγαλώνεις,
καὶ εἰς τὸ τέταρτο κτυπᾷς·
97
μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει
προχωρώντας ὁμιλεῖς·
«Σήμερ᾿, ἄπιστοι, ἐγεννήθη,
ναί, τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής».
98
Αὐτὸς λέγει… «Ἀφοκρασθῆτε
Ἐγὼ εἶμ᾿ Ἄλφα, Ὠμέγα ἐγώ·9
πέστε, ποῦ θ᾿ ἀποκρυφθῆτε
ἐσεῖς ὅλοι, ἂν ὀργισθῶ;
99
»Φλόγα ἀκοίμητήν σας βρέχω,
ποὺ μ᾿ αὐτὴν ἂν συγκριθῇ
κείνη ἡ κάτω ὅπου σας ἔχω
σὰν δροσιὰ θέλει βρεθῇ.
100
»Κατατρώγει, ὡσὰν τὴ σχίζα,
τόπους ἄμετρα ὑψηλούς,
χῶρες, ὅρη ἀπὸ τὴ ρίζα,
ζῷα καὶ δένδρα καὶ θνητούς,
101
»καὶ τὸ πᾶν τὸ κατακαίει,
καὶ δὲν σῴζεται πνοή,
πάρεξ τοῦ ἀνέμου ποὺ πνέει
μὲς στὴ στάχτη τὴ λεπτή».
102
Κάποιος ἤθελε ἐρωτήσει:
τοῦ θυμοῦ του εἶσαι ἀδελφή;
Ποῖος εἶν᾿ ἄξιος νὰ νικήσῃ
ἢ μ᾿ ἐσὲ νὰ μετρηθῆ;
103
H γῆ αἰσθάνεται τὴν τόση
τοῦ χεριοῦ σου ἀνδραγαθιά,
ποὺ ὅλην θέλει θανατώσῃ
τὴ μισόχριστη σπορά.
104
Τὴν αἰσθάνονται, καὶ ἀφρίζουν
τὰ νερά, καὶ τ᾿ ἀγρικῶ
δυνατὰ νὰ μουρμουρίζουν
σὰν νὰ ρυάζετο θηριό.
105
Κακορίζικοι, ποὺ πάτε
τοῦ Ἀχελῴου μὲς στὴ ροή,10
καὶ πιδέξια πολεμᾶτε
ἀπὸ τὴν καταδρομὴ
106
ν᾿ ἀποφύγετε! τὸ κῦμα
ἔγινε ὅλο φουσκωτό·
ἐκεῖ εὐρήκατε τὸ μνῆμα
πρὶν νὰ εὐρῆτε ἀφανισμό.
107
Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
κάθε λάρυγγας ἐχθροῦ,
καὶ τὸ ρεῦμα γαργαρίζει
τὲς βλασφήμιες τοῦ θυμοῦ.
108
Σφαλερὰ τετραποδίζουν
πλῆθος ἄλογα, καὶ ὀρθὰ
τρομασμένα χλιμιτρίζουν
καὶ πατοῦν εἰς τὰ κορμιά.
109
Ποῖος στὸν σύντροφον ἁπλώνει
χέρι, ὡσὰν νὰ βοηθηθῇ·
ποῖος τὴ σάρκα του δαγκώνει,
ὅσο ὅπου νὰ νεκρωθῇ·
110
κεφαλὲς ἀπελπισμένες
μὲ τὰ μάτια πεταχτά,
κατὰ τ᾿ ἄστρα σηκωμένες
γιὰ τὴν ὕστερη φορά.
111
Σβηέται -αὐξαίνοντας ἡ πρώτη
τοῦ Ἀχελῴου νεροσυρμή-
τὸ χλιμίτρισμα, καὶ οἱ κρότοι
καὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ γογγυσμοί.
112
Ἔτσι ν᾿ ἄκουα νὰ βουίξῃ
τὸν βαθὺν Ὠκεανό,
καὶ στὸ κῦμα του νὰ πνίξῃ
κάθε σπέρμα Ἀγαρηνό·
113
Καὶ ἐκεῖ ποὖναι ἡ Ἁγία Σοφία,
μὲς στοὺς λόφους τοὺς ἑπτά,
ὅλα τ᾿ ἄψυχα κορμία,
βραχοσύντριφτα, γυμνά,
114
σωριασμένα νὰ τὰ σπρώξῃ
ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ,
κι ἀπ᾿ ἐκεῖ νὰ τὰ μαζώξῃ
ὁ ἀδελφός του Φεγγαριοῦ.11
115
Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένη,
καὶ ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ
μ᾿ ἀργοπάτημα ἂς πηγαίνῃ
μεταξύ τους, καὶ ἂς μετρᾷ.
116
Ἕνα λείψανο ἀνεβαίνει
τεντωτό, πιστομητό,
κι ἄλλο ξάφνου κατεβαίνει
καὶ δὲν φαίνεται καὶ πλιό.
117
Καὶ χειρότερα ἀγριεύει
καὶ φουσκώνει ὁ ποταμός·
πάντα πάντα περισσεύει
πολυφλοίσβισμα καὶ ἀφρός.
118
Ἄ! γιατί δὲν ἔχω τώρα
τὴ φωνὴ τοῦ Μωυσῆ;
Μεγαλόφωνα, τὴν ὥρα
ὅπου ἐσβηοῦντο οἱ μισητοί,
119
τὸν Θεὸν εὐχαριστοῦσε
στοῦ πελάου τὴ λύσσα ἐμπρός,
καὶ τὰ λόγια ἠχολογοῦσε
ἀναρίθμητος λαός·
120
ἀκλουθάει τὴν ἁρμονία
ἡ ἀδελφή του Ἀαρών,
ἡ προφήτισσα Μαρία,
μ᾿ ἕνα τύμπανο τερπνόν,12
121
καὶ πηδοῦν ὅλες οἱ κόρες
μὲ τς ἀγκάλες ἀνοικτές,
τραγουδώντας, ἀνθοφόρες,
μὲ τὰ τύμπανα κι ἐκειές.
122
Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη,
ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.
123
Εἰς αὐτήν, εἶν᾿ ξακουσμένο,
δὲν νικιέσαι ἐσὺ ποτέ·
ὅμως, ὄχι, δὲν εἶν᾿ ξένο
καὶ τὸ πέλαγο γιὰ σέ.
124
Τὸ στοιχεῖον αὐτὸ ξαπλώνει
κύματ᾿ ἄπειρα εἰς τὴ γῆ,
μὲ τὰ ὁποῖα τὴν περιζώνει
κι εἶναι εἰκόνα σου λαμπρή.
125
Μὲ βρυχίσματα σαλεύει,
ποὺ τρομάζει ἡ ἀκοὴ
κάθε ξύλο κινδυνεύει
καὶ λιμιώνα ἀναζητεῖ.
126
Φαίνετ᾿ ἔπειτα ἡ γαλήνη
καὶ τὸ λάμψιμο τοῦ ἡλιοῦ,
καὶ τὰ χρώματα ἀναδίνει
τοῦ γλαυκότατου οὐρανοῦ.
127
Δὲν νικιέσαι, εἶν᾿ ξακουσμένο,
στὴν ξηρὰν ἐσὺ ποτὲ
ὅμως, ὄχι, δὲν εἶν᾿ ξένο
καὶ τὸ πέλαγο γιὰ σέ.
128
Περνοῦν ἄπειρα τὰ ξάρτια,
καὶ σὰν λόγγος στριμωχτὰ
τὰ τρεχούμενα κατάρτια,
τὰ ὁλοφούσκωτα πανιά.
129
Σὺ τὲς δύναμές σου σπρώχνεις,
καὶ ἀγκαλὰ δὲν εἶν᾿ πολλές,
πολεμώντας ἄλλα διώχνεις,
ἄλλα παίρνεις, ἄλλα καῖς
130
μὲ ἐπιθύμια νὰ τηράζῃς
δυὸ μεγάλα σὲ θωρῶ,13
καὶ θανάσιμον τινάζεις
ἐναντίον τους κεραυνό.
131
Πιάνει, αὐξαίνει, κοκκινίζει
καὶ σηκώνει μία βροντή,
καὶ τὸ πέλαο χρωματίζει
μὲ αἱματόχροη βαφή.
132
Πνίγοντ᾿ ὅλοι οἱ πολεμάρχοι
καὶ δὲν μνέσκει ἕνα κορμί·
χάρου, σκιὰ τοῦ Πατριάρχη,
ποῦ σ᾿ ἐπέταξεν ἐκεῖ.
133
Ἐκρυφόσμιγαν οἱ φίλοι
μὲ τ᾿ς ἐχθρούς τους τὴ Λαμπρή,
καὶ τοὺς ἔτρεμαν τὰ χείλη
δίνοντάς τα εἰς τὸ φιλί.
134
Κειὲς τὲς δάφνες ποὺ ἐσκορπίστε14
τώρα πλέον δὲν τὲς πατεῖ,
καὶ τὸ χέρι ὅπου ἐφιλῆστε
πλέον, ἅ! πλέον δὲν εὐλογεῖ.
135
Ὅλοι κλαῦστε· ἀποθαμένος
ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιᾶς·
κλαῦστε, κλαῦστε κρεμασμένος
ὡσὰν νἄτανε φονιάς.
136
Ἔχει ὁλάνοιχτο τὸ στόμα
π᾿ ὦρες πρῶτα εἶχε γευθεῖ
τ᾿ Ἅγιον Αἷμα, τ᾿ Ἅγιον Σῶμα·
λὲς πὼς θενὰ ξαναβγῇ
137
ἡ κατάρα ποὺ εἶχε ἀφήσει
λίγο πρὶν νὰ ἀδικηθῇ
εἰς ὁποῖον δὲν πολεμήσῃ
καὶ ἠμπορεῖ νὰ πολεμῇ.
138
Τὴν ἀκούω, βροντάει, δὲν παύει
εἰς τὸ πέλαγο, εἰς τὴ γῆ,
καὶ μουγκρίζοντας ἀνάβει
τὴν αἰώνιαν ἀστραπή.
139
H καρδιὰ συχνοσπαράζει…
Πλὴν τί βλέπω; Σοβαρὰ
νὰ σωπάσω μὲ προστάζει
μὲ τὸ δάκτυλο ἡ θεά.
140
Κοιτάει γύρω εἰς τὴν Εὐρώπη
τρεῖς φορὲς μ᾿ ἀνησυχιά·
προσηλώνεται κατόπι
στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀρχινᾷ:
141
«Παλληκάρια μου! οἱ πολέμοι
γιὰ σᾶς ὅλοι εἶναι χαρά,
καὶ τὸ γόνα σας δὲν τρέμει
στοὺς κινδύνους ἐμπροστά.
142
»Ἀπ᾿ ἐσᾶς ἀπομακραίνει
κάθε δύναμη ἐχθρική·
ἀλλὰ ἀνίκητη μιὰ μένει
ποὺ τὲς δάφνες σας μαδεῖ.
143
»Μία, ποὺ ὅταν ὡσὰν λύκοι
ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι ἀπὸ τὴ νίκη,
ἄχ! τὸν νοῦν σας τυραννεῖ.
144
»H Διχόνια, ποὺ βαστάει
ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ
καθενὸς χαμογελάει,
πάρ᾿ το, λέγοντας, κι ἐσύ.
145
»Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει,
ἔχει ἀλήθεια ὡραῖα θωριά·
μὴν τὸ πιᾶστε, γιατὶ ρίχνει
εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.
146
»Ἀπὸ στόμα ὅπου φθονάει,
παλικάρια, ἂς μὴν ῾πωθῇ,
πῶς τὸ χέρι σας κτυπάει
τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.
147
»Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
«Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους,
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».
148
»Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα·
ὅλο τὸ αἷμα ὁποὺ χυθῇ
γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα,
ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή.
149
»Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε,
γιὰ πατρίδα, γιὰ θρησκειά,
σᾶς ὁρκίζω, ἀγκαλιασθῆτε
σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά.
150
»Πόσον λείπει, στοχασθῆτε,
πόσο ἀκόμη νὰ παρθῇ
πάντα ἡ νίκη, ἂν ἑνωθῆτε,
πάντα ἐσᾶς θ᾿ ἀκολουθῇ.
151
»Ὢ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία!…
Καταστῆστε ἕνα σταυρὸ
καὶ φωνάξετε μὲ μία:
Βασιλεῖς, κοιτάξτ᾿ ἐδῶ.
152
»Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε
εἶναι τοῦτο, καὶ γι᾿ αὐτὸ
ματωμένους μας κοιτᾶτε
στὸν ἀγῶνα τὸ σκληρό.
153
»Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν
τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν
καὶ τὰ τέκνα του ἀφανίζουν
καὶ τὴν πίστη ἀναγελοῦν.
154
»Ἐξ αἰτίας του ἐσπάρθη, ἐχάθη
αἷμα ἀθῷο χριστιανικό,
ποὺ φωνάζει ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς νυκτός: «Νὰ ῾κδικηθῶ».
155
»Δὲν ἀκοῦτε ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;
Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνες
καὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή.
156
»Δὲν ἀκοῦτε; εἰς κάθε μέρος
σὰν τοῦ Ἄβελ καταβοᾶ·
δὲν εἶν᾿ φύσημα τοῦ ἀέρος
ποῦ σφυρίζει εἰς τὰ μαλλιά.
157
»Τί θὰ κάμετε; θ᾿ ἀφῆστε
νὰ ἀποκτήσωμεν ἐμεῖς
Λευθεριὰν, ἢ θὰ τὴν λῦστε
ἐξ αἰτίας Πολιτικῆς;
158
»Τοῦτο ἀνίσως μελετᾶτε,
ἰδού, ἐμπρός σας τὸν Σταυρό·
Βασιλεῖς! ἐλᾶτε, ἐλᾶτε,
καὶ κτυπήσετε κι ἐδῶ».